آیا تا بحال به این فکر کرده اید چرا اغلب پدرو مادرها برای دعا کردن فرزندانشان آرزوی عمری صدوبیست ساله دارند، چرا صدو پنجاه نه چون که سر راست تر از صدو بیست است و چرا همان صد سال نه، طول عمر خوبی است دقیقا یک قرن، راستی این عدد صدوبیست از کجا آمده و فلسفۀ آن چیست، اجازه دهید تا با یک بررسی کوتاه در فرهنگ یهودیت این مطلب را روشن کنیم.
در توراه نوشته شدن اعداد نشان از پیام خواصی را دارد و هر عددی ماهیت و روند رویداد و یا مطلبی را به ما میرساند.
بیان عدد هفت در رابطه با دنیای مادی و طبیعی است، عدد هشت رابطۀ ماورأ طبیعه را باز گو میکند، عدد نه نشان از حقیقت است و.... .
در نظام اجتماعی ما برای ورود به جامعه میبایست مدت زمان خواصی را طی کرده و آموزش لازم را ببینیم تا آمادۀ ورود به دورۀ جدیدی شویم. از کودکستان شروع به یادگیری میکنیم، در دبستان خواندن و نوشتن را میاموزیم و در مراحل بعد این یاد گیری ادامه یافته وما را با دنیای جدید ی آشنا و آشنا تر میکند.
برای رفتن از دبستان به دبیرستان و سپس به کالج ودانشگاه مدت زمانی معینی در نظر گرفته شده تا این دوران را گذرانده و آماده بهره برداری و کار در رشتۀ مورد نظر شد.
در توراه و در علم قبالا دوره ای که میبایست یک تکامل و یک روند کامل شود با عدد چهل مشخص میشود و هر وقت به عدد چهل بر میخوریم نشان از تکامل و شکل گرفتن یک نظام را دارد.
در دوره حضرت نوح چهل روز وچهل شب طوفان بر روی زمین برقرار بود بطوری که بعد از این دورۀ چهل روزه نظام جدیدی در طبیعت برقرار شد.
موشه (حضرت موسی) در سن چهل سالگی به پیغمبری رسید.
قوم بنی اسرائیل به مدت چهل سال در بیابان سینا ساکن بودند تا نسل جدیدی که در این دوره بیابان گردی بوجود آمده اند بتوانند با آموزش نظام جدید وارد اسرائیل شوند.
فرستادگان قوم بنی اسرائیل قبل از ورود به اسرائیل به مدت چهل روز به تحقیق در سرزمین موعود پرداختند و...
برای درک اینکه چگونه عدد چهل این چنین نقشی دارد میتوانیم این موضوع را در طبیعت مشاهده کنیم. در نظام طبیعت یک نطفه از بدو لقاح تا تولد به صورت طبیعی چهل هفته در رحم زندگی میکند.
نوزاد بعد از تولد بطور طبیعی در چهل روزه گی به محیط عکس العمل نشان میدهد.
استخوان بندی بدن نوزاد در چهل روزه گی فرم میگیرد.
کودک به صورت طبیعی در چهل هفتگی شروع به راه رفتن میکند.
بچه در چهل ماهگی آمادۀ آموزش میشود.
انسان در چهل سالگی از نظر فیزیکی ، تجربی و اجتماعی وارد دوران جدیدی میشود.
همانطور که قبلا ذکر شد بر طبق دیدگاه یهودیت دنیایی که ما در آن زندگی میکنیم حکم یک مدرسه را دارد که برای کامل شدن میبایست با کسب علم و تحقیق سه دورۀ کامل را با موفقیت بگذراند، این سه دوره که کمتر کسی موفق به تکمیل آن میشود از یک سالگی تا چهل سالگی (چهل سال اول) از چهل سالگی تا هشتاد سالگی ( چهل سال دوم) و از هشتاد سالگی تا صدوبیست سالگی ( چهل سال سوم) است.
تمام انسانها امکان تکامل یافتن را دارند و این خواست خود انسان است که با انتخاب راه صحیح خود را تا انتهای این راه برساند. ربی عقیوا بزرگترین عالم دنیای یهود تا سن چهل سالگی بی سواد بود از سن چهل سالگی تا هشتاد سالگی به آموختن و تدریس کردن پرداخت و بیست وچهار هزار محصل داشت و از سن هشتاد تا صدوبیست سالگی رهبر جامعه بود.
موشه (حضرت موسی) در موقع تولد به علت ضدیت فرعون مصر با یهودیان در معرض کشتن بود ولی با جانفشانی مادر و خواهرش او به دست دختر فرعون مصر بزرگ شد و تا چهل سالگی در مصر زندگی کرد و در چهل سال مرحلۀ دوم زندگی اش خارج از مصر بود وجهانگردی میکرد و سپس در سن هشتاد سالگی چهل سال سوم زندگی اش به پیغمبری رسید و از سن هشتاد سالگی تا صدوبیست سالگی رهبر یهودیان بود و او تنها پیغمبری بود که طبق شهادت توراه توانست خود را کامل کند ودر سن صدوبیست سالگی با هشیاری و به صورت طبیعی به دنیای باقی برود.
از این رو یهودیان برای دعا کردن و آرزوی عمر کامل برای عزیزانشان، روش زندگی پیغمبر بزرگ موشه (حضرت موسی) را سر مشق قرار میدهند و همانطور که او بطور کامل و در نهایت هشیاری به صورت طبیعی به دیار باقی رفت را آرزو میکنند. این دعا در بین دیگر مردم ایران نیز مرسوم است ولی بطور قطع دلیل آن را نمیدانند که این صدو بیست سال طول عمر از کجا ریشه گرفته.
صدوبیست سال با عشق و شالم زندگی کنید
نوامبر 2006 لس آنجلس משה فرزاد
.
